wuwuwuu

wwwwwwww

เหมือนมันหลงหลังคาฟ้าสีนวล หยาดดาวม้วนจากฟ้าลงมาสู่

พร้อมสายลมสีขาวที่กราวกรู ท่าหมอบคู้หูตั้งดั่งรอคอย

เฝ้ารอคอยโลกที่ไม่มีจริงวาดทุกสิ่งด้วยสีเทาอันเศร้าสร้อย

คำนึงเก่าก่อนดั่งย้อนรอยจึงค่อยๆก้าวไปในแสงจันทร์

หอมกลิ่นทุ่งสดใหม่อายน้ำค้าง เสียงแม่น้ำครวญครางละเมอฝัน

บัวในบึงเก่าเก่าเฝ้ารำพันวันและคืนเก่าเก่าเฝ้ารำพึง

บนเนินดินต่ำสูงของทุ่งหญ้า ที่โค้งรุ้งทอดมาจรดถึง

ที่สายลมรินร่ำในคำนึงพาผีเสื้อฝูงหนึ่งมาถึงแล้ว

เพื่อตื่นในดวงตาละลานใจสูดดมกลิ่นสดใหม่ในเถื่อนแถว

อุโมงค์ไม้ไหวดาวอยู่วาวแววเสียงหายใจโผยแผ่วของผืนดิน

จึงหยุดดมเคล้าเคลียพร้อมเงี่ยฟังหริ่งเรไรไหวภวังค์กล่อมท้องถิ่น

พามันท่องเข้าไปในดวงจินต์อันอบอุ่นคุ้นชินของกลิ่นครัว

มันยืนขึ้นสะบัดไล่อายน้ำค้างมอบสิ่งขิงกองวางไปจนทั่ว

แรกแรกมันหวาดหวาดเหมือนขลาดกลัว จึงร้องเสียงระรัวปลอบตัวตน

เริ่มคิดถึงอวลอายใต้ผ้าอุ่นกับนวลมือแสนคุ้นเคยลูบขน

กับน้าสียงซื่อใสใครบางคนกับท่าทีซุกซนอีกคนนั้น

คือเด็กหญิงเด็กชายแสนใกล้ชิด ที่เกี่ยวโยงชีวิตความคิดฝัน

ของครอบครัวชาวไร่ไปพร้อมกัน ที่อดทนแข็งขันอย่างมั่นคง

ให้เด็กหญิงตัวน้อยคอยร้องหา ให้มันขานกลับมาอย่างใหลหลง

ให้เด็กชายนำพาสู่ป่าดงส่งมันขึ้นต้นไม้ไล่กระแต

แม้กระทั่งหยอกเย้าด้วยเท้าเตะ พร้อมส่งเสียงอะเอะคอยเฝ้าแหย่

เลียนเสียงนกเสียงหนูงูตุ๊กแกให้มันตื้นตาและ-ตลกตาม

ให้เด็กหญิงลูบไล้ในที่นอนเล่านิทานอ่านกลอนก่อนบินข้าม

ไปสู่ฝั่งความฝันอันแสนงาม สู่โมงยามอบอุ่นอันคุ้นเคย

ยิ่งคิดถึงตัวมันยิ่งสั่นเทา ในอวลกลิ่นเก่าเก่าเอ้อระเหย

นอกหน้าต่างจันทร์ดวงจะล่วงเลยโลกดูเหมือนเฉยเมยจนเฉยชา

มันจึงร้องสูงต่ำคล้ายทำลายโลกให้แตกสลายไปตรงหน้า

เศร้าทำให้ลืมคิดถึงนิทรา ของชาวไร่ผู้ล้าผู้อ่อนแรง

จึงปีนขึ้นไปอีกครั้งสู่หลังคาพร้อมกลายร่างช้าๆเป็นหินแกร่ง

ท่ามเวลาหมุนเวียนและเปลี่ยนแปลงมันหมอบแฝงเฝ้าดูอยู่ลึกลับ

จากหนังสือ : แม่น้ำรำลึก

โดย : เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์

ภาพ :dream

โดย : Julia MacLaurin

ร่วมส่งบทกวีที่ cafedepoet@yahoo.co.th

edit @ 2005/12/03 19:36:01

ไนยไนไยไยไ

ไหไหไหไหไห

หยดหนึ่ง

ความเศร้าลึกซึ้งถึงที่สุด

หยาดลงหมาดหลังมือหมายยื้อยุด

ภาพที่หลุดลอยห่างอ้างว้างดู

บนฝั่ง

นางรั้งรอก็ยังรั้งรออยู่

วันร้างร้างวางเงาเขาคุดคู้

บนพื้นเรือหรุบหรู่หรุบหรู่วัน

อีกฟาก

เรืออีกเที่ยวจากพรากจากที่นั่น

อาจหยาดหยดเยียบเย็นไว้เช่นกัน

หมาดมืออันคว้าเปล่า เฝ้าไขว่คว้า

ล่องลอย

เธอปรายยิ้มน้อยน้อยยืนคอยข้า

เป็นจริงบ้างได้ไหม ในมายา

ความเศร้าเจ้าปร่าตาข้าปริ่มแล้ว

จากหนังสือ : แม่น้ำของละอองฝน

โดย : ประกาย ปรัชญา

ภาพ : แสงและเงา 2

โดย : ธันยบูรณ์ ชื่นชม

http://intranet.m-culture.go.th/samutprakan/menus/menu11-tunyaboon.htm

ร่วมส่งบทกวีได้ที่ cafedepoet@yahoo.co.th