ณ ที่แห่งนี้ฉันรักเธอ
ท่ามกลางทิวสนสีเข้ม สายลมพัดโชยพลิ้ว
จันทร์แจ่มกระจ่างทอแสง ทาบท้องน้ำระเรื่อยไหล
วันวารเช่นเคยผันผ่านไล่เรียง
หมอกคลายตัวเป็นปุยเริงระบำ
นางนวลสีเงินยวง โผผินบินลับจากอาทิตย์อัสดง
บางครั้งยังมีเรือใบ หมู่ดวงดาวที่ลอยสูง เหนือขึ้นไป
โอ้ว่า กางเขนดำแห่งลำนาวา
เดียวดาย
บางครา ฉันตื่นขึ้นยามรุ่งสาง
และกระทั่งวิญญาณฉันยังฉ่ำชื้น
ส่งเสียงซัดสาดครืนครืน ทะเลแสนไกล
ที่นี่คือท่าเรือ
ณ ที่แห่งนี้ฉันรักเธอ
ณ ที่แห่งนี้ฉันรักเธอ
และขอบฟ้าพาเธอซ่อนไว้อย่างเปล่าดาย
ฉันยังมั่นรักแม้ท่ามกลางสิ่งเยียบเย็นทั้งปวง
บางครา รอยจูบของฉันท่องไปกับบรรดาเรือลำใหญ่
ซึ่งแล่นในทะเล มุ่งยังที่ซึ่งมิอาจไปถึง
และแล้วฉันเห็นตนเองถูกลืมเลือนดุจสมอเก่า
ท่าน้ำยิ่งเศร้าระทมเมื่อยามสนธยาเข้าเยี่ยมเยือน
เหนื่อยล้าอ่อนแรง ชีวิตของฉันที่โหยหาอย่างไร้ค่า
ฉันรักสิ่งซึ่งมิอาจเป็นเจ้าของ เธออยู่สุดห่างแสนไกล
ความเหนื่อยล้าของฉัน ทุรนทุรายท่ามกลางแสงสายัณห์
อันเนิบเนือย
ทว่า ราตรีกาลกรายมาถึงและเริ่มขับกล่อมฉัน
ดวงจันทรานั้นหมุนกงล้อแห่งความฝันของตน
มองฉันด้วยดวงตาของเธอ เจ้าหมู่ดาวสุดเอาฬาร
และด้วยว่าฉันรักเธอ ทิวสนในสายลม
ปรารถนาจะร้องจำเรียงชื่อเธอ
ด้วยเรียวใบดั่งสายลวดแห่งตน
โดย PABLO NERUDA
จากหนังสือ กวีนิพนธ์แห่งรักยี่สิบบท และบทเพลงแห่งความสิ้นหวังหนึ่งบท
แปลโดย ภาสุรี ลือสกุล
ภาพโดย MArc Chagall
